جهیزیه در عرف خانواده‌های ایرانی به اموالی گفته می‌شود که معمولاً زن برای شروع زندگی مشترک به خانه همسر خود می‌آورد. این اموال ممکن است شامل لوازم منزل، وسایل آشپزخانه، مبلمان، لوازم برقی، فرش، تلویزیون و سایر وسایل مورد نیاز زندگی باشد. اگرچه جهیزیه معمولاً در دوران زندگی مشترک در منزل مشترک زوجین مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما استفاده از آن توسط زن و شوهر به معنای انتقال مالکیت جهیزیه به شوهر نیست.
در بسیاری از موارد، تا زمانی که زندگی مشترک ادامه دارد، موضوع مالکیت جهیزیه اختلافی ایجاد نمی‌کند؛ اما در صورت بروز اختلاف میان زوجین، جدایی یا تصمیم زن برای خارج کردن اموال خود از منزل مشترک، مسئله استرداد جهیزیه اهمیت پیدا می‌کند. در چنین شرایطی، زن می‌تواند با توجه به مالکیت خود نسبت به اموال، برای بازپس‌گیری آنها اقدام قانونی کند.

پرونده‌های مربوط به جهیزیه در ظاهر ساده به نظر می‌رسند، اما در عمل ممکن است با مسائل مختلفی مانند اثبات مالکیت، وجود یا عدم وجود اموال، انتقال اموال، شهادت شهود، ارزش اسناد، نحوه تنظیم خواسته و اجرای حکم مواجه شوند.
یک وکیل خانواده می‌تواند با بررسی مدارک، مشخص کند که چه اموالی قابلیت مطالبه دارند، چه دلایلی برای اثبات مالکیت وجود دارد و دادخواست چگونه باید تنظیم شود.
همچنین در صورتی که زن قصد داشته باشد هم‌زمان اقدامات حقوقی دیگری مانند مطالبه مهریه یا سایر حقوق مالی خود را پیگیری کند، لازم است ارتباط میان این دعاوی و آثار احتمالی هر اقدام بررسی شود.
البته مراجعه به وکیل الزامی نیست و شخص می‌تواند شخصاً نیز از طریق مراجع قانونی اقدام کند؛ اما در پرونده‌هایی که ارزش مالی جهیزیه قابل توجه است یا درباره مالکیت اموال اختلاف جدی وجود دارد، دریافت مشاوره حقوقی می‌تواند به تنظیم صحیح خواسته و جلوگیری از اشتباهات شکلی و ماهوی کمک کند.